Przynieść owoce

Jak życiodajne soki, które dostarcza winny krzew pozwalają gałązkom owocować, tak życiodajna moc Jezusa czyni owocnym nasze życie. 

Nie musimy się martwić o owocowanie, bo i tak sami o własnych siłach nic dobrego, owocnego nie możemy uczynić – naszym zmartwieniem jest to, by nie odejść od Jezusa, by być zawsze z Nim w łączności, a przez to czerpać od niego życie. Bo to On jest dla nas Źródłem Życia. 

Po to dał nam konfesjonał, byśmy do Niego powracali – po to gromadzi nas przy swoim stole, by nam wciąż powtarzać: bierzcie i jedzcie… To wszystko dla nas – nie dla Niego. To wszystko po to, byśmy owocami naszego życia byli bogaci i piękni – bo przecież zdążamy do domu Jego Ojca, gdzie także dla nas przygotował miejsce – byśmy byli Jego radością i by radość nasza była pełna. 

Uległość

 W czynach okazujcie Bogu świętą uległość i czystą miłość, a tych zaś nigdy nie potwierdza się tak doskonale, jak pośród przeciwności i udręk.

Kochać Boga w słodyczy potrafiłyby nawet dzieci; znakiem naszej czułej wierności Bogu jest to, że Go kochamy w goryczy.

/św. o. Pio/

Wzburzenie

 Miejmy się dobrze na baczności, żeby nigdy nie wzburzyło nas jakieś nieprzyjemne zdarzenie, jako że zawsze łączy się to z niedoskonałością, która ma swe źródło w egoizmie i miłości własnej.

Co więcej: gdy nasze serce jest niespokojne, wtedy częstsze i bardziej bezpośrednie są ataki nieprzyjaciela, który wykorzystuje naturalną słabość, utrudniającą nam postęp na prostej ścieżce cnoty.

/św. o. Pio/

Przebaczyć

Lepsze jest męczeństwo miłości niż męka nienawiści.

Wysiłek życia codziennego na tym polega, aby czerpać z nieogarnionej miłości Boga i ratować nią wszystkie zagrożone pozycje, w które wdziera się niechęć, uraz, opór wewnętrzny, sąd ujemny, antypatia itd.

/bł. Stefan kardynał Wyszyński/

Upomnienie z miłości

 Jezus, dając przykazanie nowe, przykazanie swoje, jak sam podkreślił, powiedział do apostołów, by bliźniego kochali nie tylko jak siebie, lecz jak On, Jezus, go umiłował, tak jak On go miłuje po wszystkie czasy...

Ach! Panie, wiem, że nie wymagasz niczego niemożliwego, znasz lepiej ode mnie moją słabość, niedoskonałość, wiesz dobrze, że nigdy nie potrafiłabym kochać tak jak Ty gdybyś Ty sam, mój Jezu, nie kochał ich również we mnie. Ty sam chcesz kochać we mnie tych wszystkich, których przykazujesz mi kochać.

/św. Teresa od Dz.J./

Niech się zaprze samego siebie

 Jeżeli się wyrzekasz - to tylko z miłości. Jeżeli się poświęcasz - to tylko dla dobra drugiego człowieka lub Bożej sprawy. 

Jeżeli skazujesz coś w sobie na obumarcie - to tylko po to, by tym bardziej żyć w Chrystusie.

Śmierć staje się wartością tylko w obliczu zmartwychwstania.

/Michel Quoist/

Skała

Z naszym człowieczeństwem jest jak z bryłą marmuru. Na poczatku swojej drogi jesteśmy taką nieokreśloną bryłą. A Bóg jest tym artystą, rzeźbiarzem, który wykuwa z tej bryły piękną figurę. 

Łatwo możemy to sobie wyobrazić, że dla powstania figury od kamienia musi odpaść bardzo wiele kawałków, także tych dużych których szkoda.  

Człowiek patrząc na to wykuwanie bardzo często się buntuje przeciwko woli artysty, który wie co robi i śmiało uderza w dłuto.