niedziela, 25 września 2022

Próba Łazarza

Życie ziemskie jest mostem nad przepaścią między piekłem a łonem Abrahama. Ma on długość życia, potem się rozpada. Przekracza się go, praktykując miłosierdzie, którego będzie przyzywał ten, kto dziś je wyśmiewa. Aby podjąć właściwe decyzje, warto przyjąć punkt widzenia końca i robić wszystko z jego perspektywy. Po drugiej stronie już daremny będzie płacz nad czymś, co się zaniedbało. Już dzisiaj trzeba nawrócić się na Prawo i Proroków, którzy mówią "co robić". Przymierze z Panem od zawsze domaga się miłości ubogiego brata. Biada temu, kto gardzi ubogim i nie postępuje jak ktoś, kto będzie sądzony według nowego Prawa: "Będzie to bowiem sąd nieubłagany dla tego, który nie czynił miłosierdzia; miłosierdzie odnosi tryumf nad sądem". /o. Silvano Fausti/

niedziela, 18 września 2022

Rozlicz się

Wezwaniem do rozliczenia się jest śmierć. Ona stawia człowieka przed Bogiem, aby sprawdzić, czy stał się podobny do Tego, którego jest obrazem. Życie można ocenić tylko w oparciu o jego cel. Bez tego niemożliwa jest moralność i wolność. Śmierć jest rozliczeniem się z życia. Zarządcy, podobnie jak drzewu figowemu, Bóg daje czas - więcej, cały czas, który jest rokiem Jego łaski i wysiłku! - aby naprawił swoje złe zarządzanie. Uświadomienie sobie śmierci prowadzi do przeżywania teraźniejszości jako momentu nawrócenia. Zarządca zostanie pochwalony, ponieważ zrozumiał to. Człowiek jest jedynym stworzeniem, które mając świadomość swej śmierci, jest też osobiście odpowiedzialne za własny koniec. Tutaj chodzi o to, co robić teraz w perspektywie przyszłego rozliczenia. W rzeczywistości my, wierzący, jesteśmy takimi samymi grzesznikami jak inni. Żyjemy w tym samym świecie i tak samo! Jednakże "myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam". My doświadczyliśmy miłosierdzia Ojca. Poznanie tego, co Ojciec uczynił dla mnie, jest początkiem mojej postawy wobec braci. Mam stawać się miłosierny jak On. Obecne postępowanie zapewnia przyszłe zbawienie, kiedy śmierć sprawi, że przejdziemy od zarządzania Jego dobrami do udziału w Jego życiu. /o. Silvano Fausti/

niedziela, 11 września 2022

Pragnienie odnalezienia

Pozwolić Bogu, by mnie odnalazł! Tym jest w istocie nawrócenie człowieka. Przyjąć nadobfitą łaskę Miłosiernej Miłości Ojca! Moje działanie to w rzeczywistości tak niewiele wobec potęgi daru, którego Bóg pragnie mi udzielić. Jestem tak cenny w oczach Pana! Jezus w niezwykle poruszających obrazach ukazuje tę miłość miłosierną, poszukującą. Ona podejmie ryzyko i trud wędrówki, nie zważając na niebezpieczeństwa, ponoszone rany, by odnaleźć zbłąkaną owcę. Jest staranna, niestrudzona, wytrwała w poszukiwaniu zgubionej drahmy. Wnosi światło prawdy i w jego promieniach porządkuje serce człowieka, by odnaleźć jego samego i by ten człowiek mógł także sam siebie odnaleźć. W końcu, jest to miłość Ojca o wielkim sercu, głęboko zatroskanego o swoje umiłowane dziecko, które pogubiło się w korzystaniu z daru wolności. Ojca, który ogarnia sercem tych, którzy są w domu, oraz z pełną bólu tęsknotą także tych, którzy odeszli. Te wyczekujące oczy pełne blasku nadziei, ramiona wciąż otwarte, nogi w każdej chwili gotowe wybiec na spotkanie, serce hojne w przebaczaniu - kogóż nie wzruszą, nie przyciągną do siebie? Pozwólmy Bogu, by nas odnalazł, by przekonał nas o swej potężnej miłości!!! /Siostry Karmelitanki Bose/

niedziela, 28 sierpnia 2022

Prawdziwa pokora

Prawdziwa pokora nie sprzeciwia się godziwemu pragnieniu awansu w życiu społecznym, ani chęci cieszenia się należnym prestiżem zawodowym lub bycia traktowanym z czcią i szacunkiem, które należą się każdej osobie. Wszystko to jest do pogodzenia z głęboką pokorą. Lecz człowiek pokorny nie chce się wywyższać. Wie, że na stanowisku, które zajmuje, nie znalazł się po to, aby błyszczeć i być szanowanym, ale po to, aby pełnić misję wobec Boga i w służbie bliźnim. Cnota ta nie ma nic wspólnego z lękliwością, tchórzostwem lub przeciętnością. Pokora każe nam mieć pełną świadomość talentów, które Pan powierzył nam po to, aby przynosiły owoce dzięki prawości naszego serca. Jesteśmy jak osiołek, na którego Pan, jeśli zechce, nakłada ładunek skarbów o bardzo wielkiej wartości. Idźmy przez świat ze świadomością tej najwyższej godności, jesteśmy bowiem "narzędziami Boga", przez które On sam pragnie działać w świecie. Pokora to uznanie swojej małości, swojej nicości, a równocześnie świadomość, iż jesteśmy "nosicielami wonności Bożych o nieocenionej wartości". /Francisco F. Carvajal/

niedziela, 21 sierpnia 2022

Brama

Bramą jest Jezus. Aby móc wejść, wystarczy uznać się za grzesznika wobec przebaczenia Bożego. Ta brama - ciasna niczym ucho igielne dla każdego, kto chlubi się swoimi bogactwami - zostanie otworzona temu, kto uzna swoją ślepotę i zada śmierć wszelkiej pysze. Teraźniejszość, jedyny czas, który jeszcze jest i nie zdążył przeminąć, stanowi okazję do nawrócenia. Nie znaczy to stać się "lepszymi", ale odwrócić się od naszej nędzy do Bożego miłosierdzia; od zła, jakie czynimy, do Jego miłości; od samousprawiedliwienia do przyjęcia Jego łaski jako nowego źródła życia. Tym sposobem żyjemy w ciągłej radości i dziękczynieniu. Wchodzimy w szabat! A ten już działa w świecie i jest obchodzony w Eucharystii, uczcie radości zbawionych. Problemem pozostaje, jak wejść na salę, gdzie się spożywa chleb królestwa Bożego. Kluczem do przejścia przez tą ciasną bramę jest skrucha. /o. Silvano Fausti/

niedziela, 14 sierpnia 2022

Ogień miłości Bożej

Jako chrześcijanie winniśmy być ogniem, który rozpala tak, jak Jezus rozpalił swoich uczniów. Nikt z naszych znajomych nie powinien pozostać obojętny. Nasza miłość winna być żywą pochodnią, która zamienia napotykanych ludzi w punkty zapalne, nowe źródła miłości i apostolstwa. Poprzez nas Duch Święty tchnie na wielu z tych, którzy wydają się już przygaszeni, i z ich dopalającego się życia chrześcijańskiego wybuchną płomienie, rozchodzące się na inne środowiska, pozostające dotąd oziębłe i martwe. To nieważne, iż nam się wydaje, że jesteśmy niczym, że nic nie potrafimy zrobić, że nic nie umiemy... Pan pragnie jedynie tego, aby mógł liczyć na każdego z nas. Nie zapominajmy, że mała iskra może rozniecić wielki ogień. Jakże miłe jest Panu, gdy w głębi duszy mówimy Mu, że całkowicie należymy do Niego, że może liczyć na tę okruszynę, jaką sami stanowimy! /Francisco F. Carvajal/

niedziela, 7 sierpnia 2022

Oczekując Pana

Czekanie jest ściśle związane z czuwaniem serca, ponieważ w znacznej mierze zależy od miłości. Jezus wzywa nas, abyśmy czuwali, ponieważ nieprzyjaciel się czai i nie odpoczywa, a miłość nigdy nie śpi. Kiedy Pan przybędzie na końcu naszego życia, winien nas zastać zaangażowanych w służbie miłości i w doskonalenie rzeczywistości ziemskich, właściwie oceniających sprawy doczesne, bo wszystko winno służyć większej miłości Boga, pozyskaniu nieba i lepszej służbie ludziom. Będziemy czujni w miłości i dalecy od opieszałości i grzechu, jeżeli będziemy zachowywać wierność w małych rzeczach, które składają się na dzień powszedni. Drobne codzienne zwycięstwa umacniają życie wewnętrzne i ukierunkowują dusze na sprawy Boże. Jeśli będziemy wierni w małych rzeczach, będziemy przepasani i przebudzeni, będziemy czuwać na przyjście Pana. A On przybędzie. /Francisco F. Carvajal/