Odnowić oblicze ziemi

 Powoli, z trudem szukamy drogi, aby Duch  Boży mógł odnowić oblicze ziemi. Odnowa może być osiągnięta tylko przez tych, którzy są ubodzy w duchu, cisi, współczujący, spragnieni sprawiedliwości, miłosierni, czystego serca i wprowadzający pokój. 

Tylko ci, którzy uczestniczą w nowym stwarzaniu, mogą mieć nadzieję na budowę nowego świata, lepszego społeczeństwa. Królestwo Boże najpierw ustanawia się w naszych sercach. Jeśli to nie nastąpi, nasze wysiłki, choć szlachetne i podejmowane z dobrą wolą, nie będą jednak dziełem Ducha Świętego. 

Duch Boży nadał kształt naszemu światu, odnowił w Jezusie Chrystusie. Naszym posłannictwem w ciągu całego życia jest brać udział w dziełach Chrystusa i odnawiać przez moc Ducha oblicze ziemi.

/kard. George Basil Hume/

Świątynia Boga

 Ciało jest stworzone, by trwać w Bogu, by stać się domem Boga.

Ciało Jezusa jest Świątynią Boga. 

My również jesteśmy Świątynią Boga. Z tej Świątyni popłynąć mają strumienie wody żywej ku innym ludziom, aby zaspokoić ich pragnienie, aby ich uzdrowić, aby objawić im miłość i współczucie.

Przemienione przez Słowo, które stało się ciałem, nasze własne ciało staje się wrażliwym instrumentem Bożej miłości rozlewającej się w innych.

/Jean Vanier/

Obraz Boga

 Na Krzyżu Jezus nabył dla nas pełnię łaski, Królestwo Boże. Dziedzictwo to winniśmy przyjąć jako dar, jak biedacy, którzy nie mają żadnych zasług; i musimy korzystać z niego po Bożemu, już teraz. Korzystać z tego dziedzictwa po Bożemu to modlić sie, być wiernym modlitwie wewnętrznej, wiedząc, że w ten sposób przygotowujemy się na spotkanie z Jezusem.

Wykorzystać to dziedzictwo po Bożemu znaczy również być świadkiem wszystkich otrzymanych łask. Eucharystia, chleb dany nam przez Ojca, jest żywym symbolem tego dziedzictwa, jest bowiem ciałem Chrystusa.

/o. M-D Philippe/

Zaproszeni na Ucztę

 Człowiek, aby żyć, potrzebuje pokarmu i napoju. Człowiek, ażeby osiągnąć życie wieczne, potrzebuje Eucharystii. Jest to pokarm oraz napój, który przemienia życie człowieka i otwiera przed nim horyzont życia wiecznego.

Spożywając Ciało i Krew Chrystusa, człowiek już tu, na ziemi, nosi w sobie zalążek życia wiecznego, gdyż Eucharystia jest sakramentem życia w Bogu.

/św. Jan Paweł II/

Przynieść owoce

Jak życiodajne soki, które dostarcza winny krzew pozwalają gałązkom owocować, tak życiodajna moc Jezusa czyni owocnym nasze życie. 

Nie musimy się martwić o owocowanie, bo i tak sami o własnych siłach nic dobrego, owocnego nie możemy uczynić – naszym zmartwieniem jest to, by nie odejść od Jezusa, by być zawsze z Nim w łączności, a przez to czerpać od niego życie. Bo to On jest dla nas Źródłem Życia. 

Po to dał nam konfesjonał, byśmy do Niego powracali – po to gromadzi nas przy swoim stole, by nam wciąż powtarzać: bierzcie i jedzcie… To wszystko dla nas – nie dla Niego. To wszystko po to, byśmy owocami naszego życia byli bogaci i piękni – bo przecież zdążamy do domu Jego Ojca, gdzie także dla nas przygotował miejsce – byśmy byli Jego radością i by radość nasza była pełna. 

Uległość

 W czynach okazujcie Bogu świętą uległość i czystą miłość, a tych zaś nigdy nie potwierdza się tak doskonale, jak pośród przeciwności i udręk.

Kochać Boga w słodyczy potrafiłyby nawet dzieci; znakiem naszej czułej wierności Bogu jest to, że Go kochamy w goryczy.

/św. o. Pio/

Wzburzenie

 Miejmy się dobrze na baczności, żeby nigdy nie wzburzyło nas jakieś nieprzyjemne zdarzenie, jako że zawsze łączy się to z niedoskonałością, która ma swe źródło w egoizmie i miłości własnej.

Co więcej: gdy nasze serce jest niespokojne, wtedy częstsze i bardziej bezpośrednie są ataki nieprzyjaciela, który wykorzystuje naturalną słabość, utrudniającą nam postęp na prostej ścieżce cnoty.

/św. o. Pio/