Serce Boga

 Serce Boga jest większe od naszego serca. 

Jego wielkość, wrażliwość, miłość odbiegają od miar, jakie stosuje człowiek względem bliźniego. 

Ludzka wyrozumiałość ma się nijak do wyrozumiałości, jaką posiada Bóg dla nas. On wszystko przewyższa, co ludzkie. 

Prorok Izajasz przypomni słowa Boga: „Myśli moje nie są myślami waszymi” (Iz 55,8) – a więc to, co myśli o nas Bóg jest dalece inne od tego, co sami o sobie myślimy. 

Choćbyśmy doznali niewiadomo jakich zranień, a nasze poczucie wartości leżało w gruzach, nie zmienia to naszej królewskiej tożsamości!

Trójjedyny Boże!

 Dzięki Ci, Boże, że raczyłeś objawić nam prawdę o Sobie, jedynym Bogu żyjącym w Trzech Osobach, 

Odwieczny, święty i wszechmogący jesteś, Boże Ojcze, Synu Boży i Duchu Święty.

Niech sławią Cię wszystkie narody, 

Boże w Trójcy jedyny. 

Dzięki Ci za wielką łaskę Twojej obecności.
Wierzę, że mieszkasz w nas 

przez łaskę uświęcającą, 

i że otrzymując życie Boże, 

zarazem i Ciebie przyjmujemy.
Jakże nas uszlachetniasz, 

uświęcasz i podnosisz w godności, sprawiając, że Twoim jesteśmy mieszkaniem.

Święty Boże, działaj w nas, 

prosimy z pokorą, podtrzymuj w nas pamięć i wiarę w Twoją obecność 

i dopomagaj, abyśmy w postępowaniu pamiętali o swej godności 

i chrześcijańskim życiem 

okazali wdzięczność za łaskę 

Twojego, Boże życia w nas.

Udzielaj nam, Boże Trójjedyny, 

również wielkiego daru wytrwania 

w dobrym do końca życia, 

a potem daj nam oglądać Ciebie 

twarzą w twarz, 

żyć z Tobą na wieki 

i cieszyć się nieskończonym przebywaniem z Tobą.     Amen.

 Tym, czym jest powietrze dla życia biologicznego, tym Duch Święty jest dla życia duchowego; i tak jak istnieje zanieczyszczenie atmosfery, zatruwające środowisko i żywe istoty, tak istnieje skażenie serca i ducha, które niszczy i zatruwa życie duchowe. 

Metafora gwałtownego wichru z Pięćdziesiątnicy nasuwa myśl o tym, jak cenną rzeczą jest oddychać czystym powietrzem – zarówno dla płuc, w sensie fizycznym, jak i dla serca, w sensie duchowym – zdrowym powietrzem ducha, którym jest miłość!

/Benedykt XVI/

Misja

Ja, Benedykt XVI, następca Papieża Jana Pawła II, proszę was:

Byście, stojąc na ziemi, wpatrywali się w niebo – w Tego, za którym od dwóch tysięcy lat podążają kolejne pokolenia żyjące na naszej ziemi, odnajdując w Nim ostateczny sens istnienia.

Proszę was, byście umocnieni wiarą w Boga, angażowali się żarliwie w umacnianie Jego Królestwa na ziemi – Królestwa dobra, sprawiedliwości, solidarności i miłosierdzia.

Proszę was, byście odważnie składali świadectwo Ewangelii przed dzisiejszym światem, niosąc nadzieję ubogim, cierpiącym, opuszczonym, zrozpaczonym, łaknącym wolności, prawdy i pokoju.

Proszę was, byście, czyniąc dobro bliźniemu i troszcząc się o dobro wspólne, świadczyli, że Bóg jest miłością.

Proszę was w końcu, byście skarbem wiary dzielili się z innymi narodami Europy i świata – również przez pamięć o waszym Rodaku, który jako Następca św. Piotra czynił to z niezwykłą mocą i skutecznością.

Proszę was: trwajcie mocni w wierze! Trwajcie mocni w nadziei! Trwajcie mocni w miłości!”.

Czas Paschalny

Czas Paschalny jest jak most, który ma swój początek w Zmartwychwstaniu Pana, a kończy się Pięćdziesiątnicą, czyli Zesłaniem Ducha Świętego. Na tym moście w jakiś sposób zarówno Jezus Chrystus jak i Duch Święty wyciągają w naszą stronę swoją obecność, moc i władzę.

Pascha rozpoczęła świętowanie Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa i sama w sobie jest źródłem wszelkiej naszej radości. Lecz aby ta radość była pełną i doskonałą w nas, potrzebujemy cudownego działania Ducha Świętego. 

Przyjdź Duchu Święty!

Oblicze Ojca

„Chrystus jest w Ojcu z natury swej boskości, my zaś jesteśmy w Chrystusie dzięki Jego narodzinom w ludzkim ciele, 

a On jest w nas dzięki komunii sakramentalnej. 

W ten sposób również my dochodzimy 

do jedności z Ojcem. 

Rzeczywiście bowiem Chrystus 

jest w Ojcu z racji tej samej natury, ponieważ został przez Niego zrodzony. Lecz w pewnym sensie my także, 

przez Chrystusa, jesteśmy w Ojcu 

z racji tej samej natury. 

On żyje dzięki Ojcu, 

my zaś żyjemy dzięki Jego człowieczeństwu”. 

/św. Hilary z Poitiers/

Głos Pasterza

Aby wędrować przez życie z Bogiem, trzeba znać Jego głos. Jakże ważna to umiejętność, aby pomiędzy tysiącem głosów dźwięczących na tym świecie nauczyć się rozpoznawać głos Boga, Dobrego Pasterza. Uchwycić ten głos Chrystusa, który rozbrzmiewa dziś w Kościele. Jakże ważne, aby w gąszczu tylu głosów docierających do nas wychwycić wołanie Boga, który pragnie naszego prawdziwego szczęścia i dobra.

Usłyszeć głos Boga, mimo, że jest tak bardzo zagłuszany przez różne obce dźwięki, bo i dziś nie brakuje głosów ewangelicznych złodziei i rozbójników.