Ciało jest stworzone, by trwać w Bogu, by stać się domem Boga.
Ciało Jezusa jest Świątynią Boga.
My również jesteśmy Świątynią Boga. Z tej Świątyni popłynąć mają strumienie wody żywej ku innym ludziom, aby zaspokoić ich pragnienie, aby ich uzdrowić, aby objawić im miłość i współczucie.
Przemienione przez Słowo, które stało się ciałem, nasze własne ciało staje się wrażliwym instrumentem Bożej miłości rozlewającej się w innych.
/Jean Vanier/
Na Krzyżu Jezus nabył dla nas pełnię łaski, Królestwo Boże. Dziedzictwo to winniśmy przyjąć jako dar, jak biedacy, którzy nie mają żadnych zasług; i musimy korzystać z niego po Bożemu, już teraz. Korzystać z tego dziedzictwa po Bożemu to modlić sie, być wiernym modlitwie wewnętrznej, wiedząc, że w ten sposób przygotowujemy się na spotkanie z Jezusem.
Wykorzystać to dziedzictwo po Bożemu znaczy również być świadkiem wszystkich otrzymanych łask. Eucharystia, chleb dany nam przez Ojca, jest żywym symbolem tego dziedzictwa, jest bowiem ciałem Chrystusa.
/o. M-D Philippe/
Człowiek, aby żyć, potrzebuje pokarmu i napoju. Człowiek, ażeby osiągnąć życie wieczne, potrzebuje Eucharystii. Jest to pokarm oraz napój, który przemienia życie człowieka i otwiera przed nim horyzont życia wiecznego.
Spożywając Ciało i Krew Chrystusa, człowiek już tu, na ziemi, nosi w sobie zalążek życia wiecznego, gdyż Eucharystia jest sakramentem życia w Bogu.
/św. Jan Paweł II/
Jak życiodajne soki, które dostarcza winny krzew pozwalają gałązkom owocować, tak życiodajna moc Jezusa czyni owocnym nasze życie.
Nie musimy się martwić o owocowanie, bo i tak sami o własnych siłach nic dobrego, owocnego nie możemy uczynić – naszym zmartwieniem jest to, by nie odejść od Jezusa, by być zawsze z Nim w łączności, a przez to czerpać od niego życie. Bo to On jest dla nas Źródłem Życia.
Po to dał nam konfesjonał, byśmy do Niego powracali – po to gromadzi nas przy swoim stole, by nam wciąż powtarzać: bierzcie i jedzcie… To wszystko dla nas – nie dla Niego. To wszystko po to, byśmy owocami naszego życia byli bogaci i piękni – bo przecież zdążamy do domu Jego Ojca, gdzie także dla nas przygotował miejsce – byśmy byli Jego radością i by radość nasza była pełna.
W czynach okazujcie Bogu świętą uległość i czystą miłość, a tych zaś nigdy nie potwierdza się tak doskonale, jak pośród przeciwności i udręk.
Kochać Boga w słodyczy potrafiłyby nawet dzieci; znakiem naszej czułej wierności Bogu jest to, że Go kochamy w goryczy.
/św. o. Pio/
Miejmy się dobrze na baczności, żeby nigdy nie wzburzyło nas jakieś nieprzyjemne zdarzenie, jako że zawsze łączy się to z niedoskonałością, która ma swe źródło w egoizmie i miłości własnej.
Co więcej: gdy nasze serce jest niespokojne, wtedy częstsze i bardziej bezpośrednie są ataki nieprzyjaciela, który wykorzystuje naturalną słabość, utrudniającą nam postęp na prostej ścieżce cnoty.
/św. o. Pio/
