niedziela, 20 marca 2011

Góra Tabor

"Góra Oliwna i Tabor przywołują się wzajemnie. Tu człowieczeństwo Jezusa objawia swoją Boskość, tam Boskość ujawnia swoje człowieczeństwo.

Ojciec ma tylko jedno Słowo, które w pełni Go objawia: Syna. A do nas mówi, byśmy Go słuchali, ponieważ słuchając Go, stajemy się synami - dziećmi Bożymi - jak On.

Przemienienie Syna jest dla nas uprzedzeniem tego, kim będziemy. Ziarno naszej chwały Bożej jest zasiane, kiedy prawdziwie postanawiamy 'słuchać' Go i czynić Jego słowo. Taka jest 'forma', która 'transformuje' nasze życie na Jego obraz, aż do pełnej miary.

Przemienienie zaczyna się wówczas, gdy zamiast myśleć i słuchać siebie samych, Jego słuchamy i o Nim myślimy. Jest to śmierć człowieka starego i narodziny nowego. Słuchanie to powoduje przejście od dzieła ciała do owoców Ducha."

/o. Silvano Fausti/

sobota, 19 marca 2011

Święty Józef

"Józef był sprawiedliwym, czyli nazywając go językiem tradycji żydowskiej: cadykiem. Cadyk nie poddaje w wątpliwość Słowa Boga, lecz je wykonuje jak przykazanie. Bewzględne posłuszeństwo jest cechą aniołów i cadyków - ludzi sprawiedliwych. Posłuszeństwo, które wyraża się w większym zaufaniu do Objawienia niż do własnego intelektu! Józef jest wypełniającym Prawo - co do litery i co do Ducha. Józef cierpi, bo nie wie, co uczynić i jaka jest wola Boga; w momencie objawienia mu przez anioła woli Boga, bezdyskusyjnie ją wypełnia. Dla Józefa Tora pisana nie była wystarczająca, aby zrozumieć zadanie, przed którym się znalazł. Potrzebował dodatkowego wyjaśnienia anielskiego. Z jednej więc strony Józef zachowuje się jak dobrze uformowany duchowo cadyk, który trzyma się Litery, by wypełnić Pisma, z drugiej jednak jest posłuszny interwencjom nadprzyrodzonym, otrzymuje komentarz wprost od anioła i czyni to, co odczytuje jako wolę Boga. Przy czym jego zaufanie i posłuszeństwo jest pełne milczenia. Przyjmuje Słowo Wcielone bez słowa. Jego milczenie mówi! Tajemnicę Boga wcielonego nie da się przecież wysłowić. Żydzi podchodzili do tajemnicy Boga z ogromnym szacunkiem."

/o. Augustyn Pelanowski/

niedziela, 13 marca 2011

Zbaw nas od złego

"I jest z nami Twoja samotność, Chrystusie, jak pełnia księżyca nad martwymi kraterami -

czterdzieści dni w pragnieniu i pokusie, póki ramiona Twe do Krzyża nie dojrzały...

Gdy nam wargi zapłoną pragnieniem, gdy pokusa tryśnie nam kryształem -

wtedy , Panie, nie wódź nas na pokuszenie, ale zbaw nas ode złego. Amen.

/M.J. Kononowicz/

"Człowiek znajduje się w odniesieniu do rzeczy, do osób i do Boga i takie są zakresy pokusy, z możliwością zwycięstwa czy upadku, w zależności od tego, czy przeżywa się je z Duchem Syna, który wszystko otrzymuje w darze i wszystko daje, czy też z prastarym Adamem, który wszystko chce zagarnąć.

Jeśli rzeczywistość różnych ograniczeń, których doświadcza człowiek, będzie przeżywana w dziecięcej relacji do Boga, może stać się przestrzenią pokoju i służby, natomiast jeśli będzie przeżywana w inny sposób, stanie się przestrzenią walki i śmierci."

/o. Silvano Fausti/

niedziela, 27 lutego 2011

"Ja nie zapomnę o tobie"

"Złożenie życia w ręce Boga oznacza uwolnienie od utrapień.

Martwienie się pozbawia nas teraźniejszości. Teraźniejszość jest darem Boga do zażywania go w pełni. Manna zsyłana codziennie, robaczywiała, gdy ją ktoś gromadził. Jest ona przenośnią obrazującą życie: każdego dnia spływa jako dar, a przestaje pojawiać się, gdy jest zbierana na zapas. Dla kogoś, kto ma świadomość, że pochodzi od Boga i do Niego wraca, teraźniejszość staje się radosna, staje się również zapowiedzią na jutro i na zawsze. A jest nią komunia z Ojcem i braćmi.

Bóg na każdy dzień da ci - na wzór zsyłanej na pustyni manny - siły do udźwignięcia trudów codzienności, i w ten sposób będziemy się zaprawiali do życia w zawierzeniu Mu. Życie jest darem. Nie można go posiąść ani gromadzić. Źródło daje zawsze świeżą wodę. Zamiast wykuwać w skale popękane cysterny, które nie utrzymują wody, możemy każdego dnia z radością czerpać ją od Ojca, który jest źródłem zawsze nowego życia."

o. Silvano Fausti

niedziela, 20 lutego 2011

Oby nie zabrakło miłości

"Wśród złych moich uczynków, jak wśród traw ospałych,

Płynie Twój strumień, Panie, porusza moje ziemie, otwiera moje skały, twarde, znieruchomiałe.

Pozwól za tym strumieniem i miodu, i mleka ludziom wejść na nie.

O człowieka, o miłość człowieka modlę się, Panie."

Jerzy Liebert

niedziela, 13 lutego 2011

Trudny dar wolności

Modlitwa

"Wielki to dar Twej miłości do nas Panie, że obdarzyłeś nas wolnością. Prawdziwa miłość może powstać i rozwijać się tylko w takim klimacie. Położyłeś przed nami dwie tak bardzo różne rzeczywistości, życie i śmierć. Są tak przeciwne i nie do pogodzenia jak ogień i woda. Stawiając przed takim wyborem mówisz: Co ci się podoba, to będzie ci dane. Jakże przedziwny jesteś Boże i wszechmocny w działaniu. Ty znasz nasze myśli i pragnienia. Nie tajne są przed Tobą wszelkie czyny dokonane jawnie i w skrytości serca. Wiesz Panie, że pragniemy prawdziwego życia, którego nikt nam nie potrafi zabrać. Potykamy się jednak w bitwie z wrogiem tego życia. Szukamy Cię każdego dnia i pragniemy to czynić całym sercem. Rozważamy Twoje słowo, aby postępować zgodnie z Prawem Pańskim. Chcemy wejść w tę cudowną przestrzeń Twojego błogosławieństwa i obecności. Dziękujemy za wszystkie przykazania, ustawy i rady wskazujące bezpieczną drogę. Wspieraj, byśmy je pilnie przestrzegali. Za psalmistą wołamy: Naucz mnie, Panie, drogi Twoich ustaw, bym ich przestrzegał do końca. Ucz mnie, bym przestrzegał Twego prawa i zachowywał je całym sercem.

Wzywasz do prawdziwej mądrości przewyższającej wszelką ludzką przebiegłość i roztropność. Udziel łaskawie Ducha Świętego, który przenika wszystko, nawet głębokości Boga samego. Pokornie prosimy, otwórz nasze serca na Twoją miłość. Słowa Twoje, Panie, są duchem i życiem. Ty masz słowa życia wiecznego. Chcemy mocno trwać przy nich, bo szukamy wiecznego życia. Z wdzięcznością przyjmujemy wymagania Nowego Przymierza, które są kolejną lekcją jak osiągnąć wielkość w przygotowanym królestwie niebieskim..."

o. Krzysztof R. Guzik

niedziela, 6 lutego 2011

Wy jesteście solą ziemi

"Sól daje smak i chroni przed psuciem, a ponadto jest symbolem mądrości, przyjaźni i gotowości do poświęceń. Wspólnota jest solą, kiedy ma smak błogosławieństw. One to nadają nam wiedzę i smak (sapere - wiedzieć, sapore - smak), zachowują od zepsucia, darzą mądrością, zdolnością przyjaźni, gotowością ponoszenia kosztów. Są naszą tożsamością dzieci Ojca.

Łatwo jest utracić smak Chrystusa, którym jest wiedza jak dawać życie w miłości i pokorze. 

Mądrość ziemska nie jest mądrością krzyża. W każdym z nas toczy się wielka bitwa między mądrością miłości i egoizmu. Uczeń nieposiadający smaku Chrystusa nic nie znaczy i nie służy nikomu."

o. Silvano Fausti