Psalm 18

"Piękna lekcja tego psalmu: nie zatrzymywać się na stworzeniach, ale zawsze wznosić się od nich ku Stwórcy... - Kochać je, ponieważ 'są dobre'... bo są dziełem Boga... bo kryją w sobie odbicie Jego piękna, coś z Niego... bo są darem, który nam ofiarowała Jego dobroć, Jego serce... ale nie kochać ich dla nich samych, kochać je dla Niego... i nie zatrzymywać się na nich, wznosić się natychmiast od nich ku Niemu - a więc czynić to, co one same czynią: czynić dobrowolnie i z całego serca, z całej duszy to, co każde stworzenie czyni dobrowolnie lub nie, bo to jest jego celem, i czyni to zawsze w ten czy inny sposób: czynić to, o czym mówi nam ten psalm, czynić to, co czynią niebiosa, 'opowiadać chwałę Boga'..."

/Karol de Foucauld/

Władza

"Wszystko jest Boga. Nie w tym znaczeniu, że On to wszystko zawłaszcza, tylko darowuje wszystkim. Dlatego jest Bogiem.

Jego władzę zna Syn, który względem braci ma tę samą postawę miłości i szacunku, jaką ma Ojciec w stosunku do Niego. Jest to władza łagodności, dar i służba, współżyjąca z ludzką władzą i przemocą, posiadaniem i panowaniem, przezwyciężająca je bez walki, tak jak światło pokonuje ciemności, dar przeciwstawia się łupowi, a miłość egoizmowi.

Oddanie Bogu to, co Boga, oznacza życie wolnością i braterstwem możliwymi tu i teraz."

/o. Silvano Fausti/

Wybrani

"Przypowieść Jezusa jest wezwaniem do czujności i działania. Nie można czuć się pewnym zbawienia, nic nie robiąc. Nie wystarczy tylko przyjąć zaproszenie na ucztę, pozostając w 'starym stroju', czyli nie zmieniając dotychczasowego sposobu myślenia i życia, opartego na tradycji, przyzwyczajeniach, rutynie. Zaproszenie Boga jest darem, łaską, wypływa z bezwarunkowej miłości. Ale wymaga odpowiedzi. Wszyscy zaproszeni są zobowiązani do 'zmiany szaty', czyli do zmiany życia, stawania się nowymi ludźmi, 'przyobleczenia się w Jezusa Chrystusa'(por. Rz 13, 13n). W przeciwnym wypadku pozostaniemy 'powołani', ale nie 'wybrani'."

/o. Stanisław Biel/

Miłosierdzie Boga

"Jezus, Syn Człowieczy poniżony i zabity poza murami, jest kamieniem odrzuconym, który stał się kamieniem węgła. Jest Synem, który daje nam dziedzictwo. Krzyż odsłania siłę niszczycielską naszej przemocy i moc Jego miłości.

I to jest zadziwiające dzieło Boga: nasza nędza powoduje Jego miłosierdzie.

Zabijając Syna użyliśmy naszej wolności - najwyższego dobra, które upodabnia nas do Niego - by popełnić niewyobrażalnie największe zło: uśmiercenie Dawcy życia. A On z tego uczynił najwyższe dobro dla wszystkich: dar ze Siebie."

/o. Silvano Fausti/

Ojcze!

Boże Ty Boże mój

nie bądź Bogiem mych myśli

i wyobrażeń o Tobie

- bądź Sobą

przechadzaj się po moim sercu

w czasie powiewu wiatru

jak kiedyś po ogrodzie Eden

gdy jeszcze człowiek

nie zniekształcił przez grzech

Twojego obrazu

nie spełnij mych pragnień

co z prochu powstały

lecz wysłuchaj wołania

którym Ty we mnie Sam Siebie przyzywasz

i błagania wysłuchaj

którym Ty we mnie Sam Siebie błagasz

- z głębokości łagodnego powiewu

niech płynie ku tobie

słowo najczystsze:

Ojcze...

/S. Maria od Jezusa Miłosiernego OCD/

Wolność wewnętrzna

"Trzeba dać sobie wolność wewnętrzną i z naszej 'otchłani' wyprowadzić ludzi 'pobitych' przez nasze myśli, sądy, 'szpilkowe' uczucia.

Wymaga to wewnętrznego wysiłku, pokory, odwagi, siły ducha, ofiary, wyrzeczenia się siebie i własnych, utartych poglądów.

Jak wielką ulgę możemy tym przynieść sobie i jak wielką radość sprawić innym!"

/Stefan Kardynał Wyszyński, Prymas Tysiąclecia/

Przebaczenie

"Przebaczenie jest bezustannie trwającym triumfem miłości.

Można przebaczać drugiemu tylko wtedy, gdy się umie przebaczać sobie. A sobie przebacza się wówczas, gdy przyjmuje się przebaczenie od Boga.

Przebaczenie jest oddechem człowieka, który żyje, ponieważ wdycha i wydycha powietrze, otrzymuje przebaczenie i go udziela.Kto tylko wdycha, wybucha. Życie jest po prostu krążeniem przebaczenia otrzymanego i dawanego.

By żyć, trzeba przejść z logiki długu na dług darmowej miłości.

Przebaczenie jest sprawą serca. Jest niebraniem do serca, niezatrzymywaniem w sercu zła bliźniego, zapamiętywaniem jednak miłości, jaką Pan żywi do mnie i do niego."

/o. Silvano Fausti/