Czuwanie

Tajemnica wierności. Patrzymy na wierność Boga i zdumiewamy się: jest zawsze wierny. Przyglądamy się naszemu życiu i ogarnia nas zawstydzenie: zostaliśmy wzbogaceni we wszystko, nie doznajemy braku żadnej łaski, a jednak nasza wierność nie jest bez zarzutu... I wołamy do Ojca: "Przyjdź nam z pomocą!" A On przychodzi w swym Synu Jezusie, który stał się pokarmem ku pokrzepieniu naszego znużonego ducha. Ojciec uczynił nas dla Siebie i nie spocznie, dopóki nie będziemy w Nim już na zawsze. Dziękuję Ci, Ojcze! /Siostry Karmelitanki Bose/

Niech panuje!

Panowanie Chrystusa nad całym stworzeniem trwa już w czasie, a swoją pełnię osiągnie po Sądzie Ostatecznym. Do tego czasu trzeba, ażeby Bóg panował przede wszystkim w naszym umyśle, dzięki poznaniu Jego nauki i naszemu gorącemu przywiązaniu do tych prawd objawionych. Trzeba, aby panował w naszej woli, aby była Mu posłuszna i coraz pełniej utożsamiała się z wolą Bożą. Trzeba, aby panował w naszym sercu, ażeby żadna inna miłość nie nakładała się na miłość Boga. Trzeba, ażeby panował w naszym ciele, które jest świątynią Ducha Świętego. Trzeba, aby panował w naszej pracy, która jest drogą do świętości. Współdziałamy w szerzeniu królestwa Jezusa, kiedy staramy się czynić bardziej ludzkim i bardziej chrześcijańskim ten mały świat, który nas otacza i z którym mamy do czynienia na co dzień. /Francisco F. Carvajal/

Dar czasu

Nasze życie jest krótkie. Dlatego powinniśmy je wykorzystać do ostatniej chwili, aby wzrastać w miłości, w służbie Bogu. Jak wielką szkodą jest strata czasu lub marnowanie go, jakgdyby był bez wartości. Wykorzystywać czas oznacza czynić to, co Bóg chce, byśmy w danym momencie czynili. Dobrze wykorzystywać czas oznacza w pełni przeżywać życie w obecnej chwili, wkładając umysł i serce w to, co czynimy, to nie troszczyć się zbytnio o przeszłość, nie niepokoić się nadmiernie o przyszłość. Pan chce, byśmy żyli i uświęcali chwilę obecną. /Francisco F. Carvajal/

Naiwny leniwiec

"Użyczcie nam swojej oliwy..." - proszą nierozsądne panny. Na czym polegał ich błąd? To błąd naiwnego leniwca, który myśli: 'jakoś to będzie'. To błąd kogoś, kto liczy na innych, ale nie po to, aby otrzymać pomoc, lecz by zostać wyręczonym. Tymczsaem są rzeczy, których - nawet przy największej miłości bliźniego - nie da się zrobić za innych. Każdy z nas żyje na własny rachunek. Każdy z nas wierzy na własny rachunek. Każdy z nas rozstrzyga o swojej przyszłości po śmierci na własny rachunek. I trzeba o tym wiedzieć. Może być tak, że naszemu życiu zabraknie 'oliwy wierności'. Chodzi więc o stałą postawę czujności, z gotowością na przyjście Jezusa. Abyśmy słysząc wołanie: "Oblubieniec nadchodzi", ze spokojem wyszli na Jego spotkanie. /Siostry Karmelitanki Bose/

Wszyscy Święci

"O wy, dusze błogosławione, któreście tak dobrze umiały z miłosierdzia Bożego korzystać i za tę cenę najdroższą takie sobie rozkoszne i niepożyte kupiłyście dziedzictwo - nauczcie nas przykładem waszym, jak mamy cenić nad wszystko to dobro nieskończone, jak z niego korzystać! Wspomóżcie nas waszą przyczyną i, kiedy tak blisko jesteście źródła żywota, zaczerpnijcież z niego i dla nas wody żywej, bo giniemy tu z pragnienia." /św. Teresa od Jezusa/

Stworzeni do radości

Radość jest niezbędna w życiu chrześcijanina. Kiedy dusza jest radosna, wznosi się ku Panu, jakby miała skrzydła i ochoczo służy ludziom. Radosne serce jest bliżej Boga, gotowe do dokonania wielkich czynów. Smutek paraliżuje najlepsze postanowienia co do świętości i apostolstwa. Jest wielkim złem: zaciemnia nasze pole widzenia. Smutek nie powstaje na skutek trudności lub większych albo mniejszych cierpień, ale z oderwania wzroku od Jezusa. Jest chorym korzeniem, z którego wyrastają wszystkie inne wady. Jeżeli rzeczywiście poszukujemy Pana w naszym życiu, nic nie może pozbawić nas pokoju i radości. Cierpienie oczyści duszę, a smutki zamienią się w radość. /Francisco F. Carvajal/

Co Bożego - Bogu

Wszystko jest Boga. Nie w tym znaczeniu, że On wszystko zawłaszcza, tylko darowuje wszystkim. Dlatego jest Bogiem! Jego władzę zna Syn, który względem braci ma tę samą postawę miłości i szacunku, jaką ma Ojciec w stosunku do Niego. Jest to władza łagodności, dar i służba, współżyjąca z ludzką władzą i przemocą, posiadaniem i panowaniem, przezwyciężająca je bez walki, tak jak światło pokonuje ciemności, dar przeciwstawia się łupowi, a miłość egoizmowi. Na końcu przekuje się miecze na lemiesze, a włócznie na sierpy. Historia nasza, zanim doczeka się zwycięstwa nad złem, będzie zawsze opieczętowana krzyżem Sprawiedliwego. Ale na tym już teraz polega życie wieczne: być dzieckiem Bożym żyjącym po bratersku. Oddanie Bogu to, co Boga, oznacza życie wolnością i braterstwem możliwymi tu i teraz. /o. Silvano Fausti/