Przebaczyć

Lepsze jest męczeństwo miłości niż męka nienawiści.

Wysiłek życia codziennego na tym polega, aby czerpać z nieogarnionej miłości Boga i ratować nią wszystkie zagrożone pozycje, w które wdziera się niechęć, uraz, opór wewnętrzny, sąd ujemny, antypatia itd.

/bł. Stefan kardynał Wyszyński/

Upomnienie z miłości

 Jezus, dając przykazanie nowe, przykazanie swoje, jak sam podkreślił, powiedział do apostołów, by bliźniego kochali nie tylko jak siebie, lecz jak On, Jezus, go umiłował, tak jak On go miłuje po wszystkie czasy...

Ach! Panie, wiem, że nie wymagasz niczego niemożliwego, znasz lepiej ode mnie moją słabość, niedoskonałość, wiesz dobrze, że nigdy nie potrafiłabym kochać tak jak Ty gdybyś Ty sam, mój Jezu, nie kochał ich również we mnie. Ty sam chcesz kochać we mnie tych wszystkich, których przykazujesz mi kochać.

/św. Teresa od Dz.J./

Niech się zaprze samego siebie

 Jeżeli się wyrzekasz - to tylko z miłości. Jeżeli się poświęcasz - to tylko dla dobra drugiego człowieka lub Bożej sprawy. 

Jeżeli skazujesz coś w sobie na obumarcie - to tylko po to, by tym bardziej żyć w Chrystusie.

Śmierć staje się wartością tylko w obliczu zmartwychwstania.

/Michel Quoist/

Skała

Z naszym człowieczeństwem jest jak z bryłą marmuru. Na poczatku swojej drogi jesteśmy taką nieokreśloną bryłą. A Bóg jest tym artystą, rzeźbiarzem, który wykuwa z tej bryły piękną figurę. 

Łatwo możemy to sobie wyobrazić, że dla powstania figury od kamienia musi odpaść bardzo wiele kawałków, także tych dużych których szkoda.  

Człowiek patrząc na to wykuwanie bardzo często się buntuje przeciwko woli artysty, który wie co robi i śmiało uderza w dłuto. 

 

Prośba

 Uczyń mnie, Panie, Boże mój, posłusznym bez oporu, ubogim bez przygnębienia, czystym bez zepsucia, cierpliwym bez szemrania, pokornym bez udawania, wesołym bez roztrzepania, poważnym bez przytłaczania, ruchliwym bez lekkomyślnosci, bojącym się Ciebie bez zwątpienia, szczerym bez dwoistości, czyniącym dobrze bez zarozumiałości, wpływającym na poprawę bliźniego bez wywyższania siebie, budującym go słowem i przykładem bez obłudy.

/św. Tomasz z Akwinu/

Dasz radę

Człowiek nieraz myśli sobie: Nie dam rady, nie podołam… Sam na pewno nie. Ale jeśli spróbujesz z Jezusem realizować swoją misję na ziemi, misję bycia ojcem, matką, spełniając się w konkretnym zawodzie, w momentach, w których brakuje sił; jeśli szukał będziesz tych sił w więzi i relacji z Bogiem, to będziesz mógł tak jak Jezus kroczyć po „tafli jeziora” twojego życia i żadne fale uderzające w twoją „łódź” nie będą dla ciebie straszne ani przerażające.

 Trudna i wymagająca codzienność nie przestanie stawiać wymagań, ale o wiele łatwiej będzie im sprostać. Wystarczy zawierzyć swoje życie Jezusowi, budując krok po kroku przyjaźń z Nim. Wystarczy zatrzymać się i starać się rozpoznać delikatne niczym szmer łagodnego powiewu (por. 1 Krl 19, 12) działanie Boga w naszym życiu.

 

Nakarmić

 „Powinniśmy być jak chleb, który dla wszystkich leży na stole, z którego każdy może kęs sobie ukroić, nakarmić się, jeżeli jest głodny”.

/św. Brat Albert/

Bóg każdego powołuje do rozdawania miłości. Każdy z nas, tak jak Jezus rozmnożył chleb, musi dla swoich bliskich rozmnożyć dobre uczynki i gesty miłości.

Modlitwa Salomona

Prosił o serce mądre i roztropne.  Jest to modlitwa na wszystkie czasy i na każde ludzkie życie. Modlitwa o serce mądre i roztropne, żeby człowiek znał wartość rzeczy, żeby nie płacił nigdy ewangeliczną perłą, ewangelicznym skarbem za jakiekolwiek wartości czasowe, za wartości cząstkowe, za to, co jest tylko złudzeniem, a zwłaszcza za to, co niesie w sobie cudzą krzywdę i cierpienie.

Dlatego każdy z nas winien często powtarzać Salomonową prośbę: Panie, daj mi serce mądre i roztropne.

/Sł.Boży bp Jan Pietraszko/

Pszenica i chwast

 Łany się srebrem rozciągały

od ziemi krańców do mórz brzegów,
wichry się w kłosy wczesywały,
jak w grzywy końskie w pełnym biegu.

Nocami łany księżycowe
spijały srebro z gwiazdek jasnych,
na pole wyszedł wrogi człowiek
i. . . między zboże posiał chwasty!

Rankiem zalękli się rolnicy,
gdy zobaczyli, co się stało,
że kąkol rośnie wśród pszenicy
wyjaławiając glebę całą.

Słudzy pytali gospodarza:
— Chcesz, byśmy poszli i zebrali
pszenicę? Ona teraz słaba…
Chcesz, byśmy z pola chwast wyrwali?

A Pan im odrzekł: — Nie czas jeszcze!
Niech rośnie wszystko aż do żniwa,
niech wichry wyją, płaczą deszcze,
niech kąkol w zbożu się ukrywa.

Dziś jeszcze chwastu żąć nie mogę,
aby nie zniszczyć dobrych zbiorów…
Lecz kiedyś kąkol wrzucę w ogień,
już nie podniesie się z popiołu!

Nasz świat jest właśnie taką rolą,
wróg-diabeł chwastem ją kaleczy,
ludzie to kłosy z wolną wolą,
które zasiewał Syn Człowieczy.

Nadejdą ostateczne lata,
przylecą żeńcy-aniołowie
powiążą w snopki chwasty świata
i grzeszny kąkol strawi ogień.
………………………….
………………………….
Kłosem jest każdy żywy człowiek!
Anioły już godziny liczą…
Musisz swym życiem dać odpowiedź:
kąkolem byłeś… czy pszenicą

/Lusia Ogińska/

Cierpliwość

 Niecierpliwość to cecha wspólna wszystkim ludziom niezależnie od epoki historycznej. Nam zniecierpliwionym Izajasz przypomina, że choć na spełnienie się Bożych obietnic trzeba sporo czekać, to jednak spełnią się one, bo Słowo Boga jest skuteczne.

Cierpliwości! Słowo, które wychodzi z ust Boga, nie wraca do Niego bezowocne.

Odkupiciel wlewa w serca cierpliwość i łaskę postrzegania spraw Jego oczyma. Rozszerza horyzont i pokazuje, że wszystko jest w Jego ręku, poddane Jego siewowi i mocy.

Pragnie zapewnić o swej miłości i pokazać, że już niedługo to ziarno zasiane przez Niego osobiście, wyda owoc.

Cichość

Czym jest cichość? Według św. Tomasza z Akwinu, cichość, czyli łagodność, to cnota, która mieszka tylko w duszy prawdziwie szlachetnej. Ten, co ją posiada, wyższy jest ponad wszelkie zniewagi i obelgi, i w tej samej chwili, nawet gdy bywa znieważany, jest całkiem spokojny; nigdy nie traci pogody i spokoju duszy.

Iść za Nim

 Gdy dostajesz krzyż na ramiona, masz wrażenie, jakby świat wokół się walił.

Wszystko widzisz w czarnych kolorach pesymizmu. Wykorzystaj tę chwilę zniechęcenia, czas, kiedy jak nigdy dotąd czujesz potrzebę, by zwrócić się do kogoś o pomoc, i skieruj się tylko ku Bogu.

O mój Jezu, udziel nam choć trochę świętej pokory, miłości miłosiernej, łagodności, miłości do poświęcenia, tak byśmy mogli iść za Tobą z krzyżem na  ramionach, kochając Cię prawdziwie.

/sł. Boży ks. Dolindo Ruotolo/

Łagodność

 Łagodność trzeba ćwiczyć w chwilach, kiedy najbardziej drgają nam nerwy, kiedy najbardziej daje się we znaki nasza nieszczęsna ludzka natura, kiedy krew aż buzuje w żyłach. 

Łagodność jest zawsze owocem pokory.

Jeśli będziemy uważać się za tego, kim jesteśmy, a więc za marne istoty, wtedy wszelkie obelgi przyjmiemy jako zasłużone. Nawet kiedy będą one niesprawiedliwe! .

Ktoś wyzywa nas na przykład od kłamców - jeśli w danej chwili nie powiedziałeś kłamstwa, ileż innych padło z twoich ust?

Dobry Jezus milczał w czasie Męki. Przez swoją nnieskończoną miłość.  Milczał, gdyż biorąc na siebie nasze grzechy, czuł, że zasługują na policzkowanie, plucie, bicie, ciernie i na Krzyż! Oto przykład dla nas!

/sł. Boży ks. DolindoRuotolo/

Za darmo

Nie mogę czynić wielkich cudów, ale z Bożą pomocą mogę wypełnić Jego polecenie, by darmo przekazać to, co darmo otrzymałem (por. Mt 10, 8): Jego miłość. 

I choć czasami medal się w międzyczasie odwraca i mam wrażenie, że wszystko robię na próżno, nie mogę się zniechęcać. 

Druga strona medalu jest ostatecznie silniejsza: ponieważ jestem bezpieczny w Bożej łasce i miłości, moje wysiłki nie mogą pójść na marne.

Serce Boga

 Serce Boga jest większe od naszego serca. 

Jego wielkość, wrażliwość, miłość odbiegają od miar, jakie stosuje człowiek względem bliźniego. 

Ludzka wyrozumiałość ma się nijak do wyrozumiałości, jaką posiada Bóg dla nas. On wszystko przewyższa, co ludzkie. 

Prorok Izajasz przypomni słowa Boga: „Myśli moje nie są myślami waszymi” (Iz 55,8) – a więc to, co myśli o nas Bóg jest dalece inne od tego, co sami o sobie myślimy. 

Choćbyśmy doznali niewiadomo jakich zranień, a nasze poczucie wartości leżało w gruzach, nie zmienia to naszej królewskiej tożsamości!

Trójjedyny Boże!

 Dzięki Ci, Boże, że raczyłeś objawić nam prawdę o Sobie, jedynym Bogu żyjącym w Trzech Osobach, 

Odwieczny, święty i wszechmogący jesteś, Boże Ojcze, Synu Boży i Duchu Święty.

Niech sławią Cię wszystkie narody, 

Boże w Trójcy jedyny. 

Dzięki Ci za wielką łaskę Twojej obecności.
Wierzę, że mieszkasz w nas 

przez łaskę uświęcającą, 

i że otrzymując życie Boże, 

zarazem i Ciebie przyjmujemy.
Jakże nas uszlachetniasz, 

uświęcasz i podnosisz w godności, sprawiając, że Twoim jesteśmy mieszkaniem.

Święty Boże, działaj w nas, 

prosimy z pokorą, podtrzymuj w nas pamięć i wiarę w Twoją obecność 

i dopomagaj, abyśmy w postępowaniu pamiętali o swej godności 

i chrześcijańskim życiem 

okazali wdzięczność za łaskę 

Twojego, Boże życia w nas.

Udzielaj nam, Boże Trójjedyny, 

również wielkiego daru wytrwania 

w dobrym do końca życia, 

a potem daj nam oglądać Ciebie 

twarzą w twarz, 

żyć z Tobą na wieki 

i cieszyć się nieskończonym przebywaniem z Tobą.     Amen.

 Tym, czym jest powietrze dla życia biologicznego, tym Duch Święty jest dla życia duchowego; i tak jak istnieje zanieczyszczenie atmosfery, zatruwające środowisko i żywe istoty, tak istnieje skażenie serca i ducha, które niszczy i zatruwa życie duchowe. 

Metafora gwałtownego wichru z Pięćdziesiątnicy nasuwa myśl o tym, jak cenną rzeczą jest oddychać czystym powietrzem – zarówno dla płuc, w sensie fizycznym, jak i dla serca, w sensie duchowym – zdrowym powietrzem ducha, którym jest miłość!

/Benedykt XVI/

Misja

Ja, Benedykt XVI, następca Papieża Jana Pawła II, proszę was:

Byście, stojąc na ziemi, wpatrywali się w niebo – w Tego, za którym od dwóch tysięcy lat podążają kolejne pokolenia żyjące na naszej ziemi, odnajdując w Nim ostateczny sens istnienia.

Proszę was, byście umocnieni wiarą w Boga, angażowali się żarliwie w umacnianie Jego Królestwa na ziemi – Królestwa dobra, sprawiedliwości, solidarności i miłosierdzia.

Proszę was, byście odważnie składali świadectwo Ewangelii przed dzisiejszym światem, niosąc nadzieję ubogim, cierpiącym, opuszczonym, zrozpaczonym, łaknącym wolności, prawdy i pokoju.

Proszę was, byście, czyniąc dobro bliźniemu i troszcząc się o dobro wspólne, świadczyli, że Bóg jest miłością.

Proszę was w końcu, byście skarbem wiary dzielili się z innymi narodami Europy i świata – również przez pamięć o waszym Rodaku, który jako Następca św. Piotra czynił to z niezwykłą mocą i skutecznością.

Proszę was: trwajcie mocni w wierze! Trwajcie mocni w nadziei! Trwajcie mocni w miłości!”.

Czas Paschalny

Czas Paschalny jest jak most, który ma swój początek w Zmartwychwstaniu Pana, a kończy się Pięćdziesiątnicą, czyli Zesłaniem Ducha Świętego. Na tym moście w jakiś sposób zarówno Jezus Chrystus jak i Duch Święty wyciągają w naszą stronę swoją obecność, moc i władzę.

Pascha rozpoczęła świętowanie Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa i sama w sobie jest źródłem wszelkiej naszej radości. Lecz aby ta radość była pełną i doskonałą w nas, potrzebujemy cudownego działania Ducha Świętego. 

Przyjdź Duchu Święty!

Oblicze Ojca

„Chrystus jest w Ojcu z natury swej boskości, my zaś jesteśmy w Chrystusie dzięki Jego narodzinom w ludzkim ciele, 

a On jest w nas dzięki komunii sakramentalnej. 

W ten sposób również my dochodzimy 

do jedności z Ojcem. 

Rzeczywiście bowiem Chrystus 

jest w Ojcu z racji tej samej natury, ponieważ został przez Niego zrodzony. Lecz w pewnym sensie my także, 

przez Chrystusa, jesteśmy w Ojcu 

z racji tej samej natury. 

On żyje dzięki Ojcu, 

my zaś żyjemy dzięki Jego człowieczeństwu”. 

/św. Hilary z Poitiers/