Odnowić oblicze ziemi

 Powoli, z trudem szukamy drogi, aby Duch  Boży mógł odnowić oblicze ziemi. Odnowa może być osiągnięta tylko przez tych, którzy są ubodzy w duchu, cisi, współczujący, spragnieni sprawiedliwości, miłosierni, czystego serca i wprowadzający pokój. 

Tylko ci, którzy uczestniczą w nowym stwarzaniu, mogą mieć nadzieję na budowę nowego świata, lepszego społeczeństwa. Królestwo Boże najpierw ustanawia się w naszych sercach. Jeśli to nie nastąpi, nasze wysiłki, choć szlachetne i podejmowane z dobrą wolą, nie będą jednak dziełem Ducha Świętego. 

Duch Boży nadał kształt naszemu światu, odnowił w Jezusie Chrystusie. Naszym posłannictwem w ciągu całego życia jest brać udział w dziełach Chrystusa i odnawiać przez moc Ducha oblicze ziemi.

/kard. George Basil Hume/

Świątynia Boga

 Ciało jest stworzone, by trwać w Bogu, by stać się domem Boga.

Ciało Jezusa jest Świątynią Boga. 

My również jesteśmy Świątynią Boga. Z tej Świątyni popłynąć mają strumienie wody żywej ku innym ludziom, aby zaspokoić ich pragnienie, aby ich uzdrowić, aby objawić im miłość i współczucie.

Przemienione przez Słowo, które stało się ciałem, nasze własne ciało staje się wrażliwym instrumentem Bożej miłości rozlewającej się w innych.

/Jean Vanier/

Obraz Boga

 Na Krzyżu Jezus nabył dla nas pełnię łaski, Królestwo Boże. Dziedzictwo to winniśmy przyjąć jako dar, jak biedacy, którzy nie mają żadnych zasług; i musimy korzystać z niego po Bożemu, już teraz. Korzystać z tego dziedzictwa po Bożemu to modlić sie, być wiernym modlitwie wewnętrznej, wiedząc, że w ten sposób przygotowujemy się na spotkanie z Jezusem.

Wykorzystać to dziedzictwo po Bożemu znaczy również być świadkiem wszystkich otrzymanych łask. Eucharystia, chleb dany nam przez Ojca, jest żywym symbolem tego dziedzictwa, jest bowiem ciałem Chrystusa.

/o. M-D Philippe/

Zaproszeni na Ucztę

 Człowiek, aby żyć, potrzebuje pokarmu i napoju. Człowiek, ażeby osiągnąć życie wieczne, potrzebuje Eucharystii. Jest to pokarm oraz napój, który przemienia życie człowieka i otwiera przed nim horyzont życia wiecznego.

Spożywając Ciało i Krew Chrystusa, człowiek już tu, na ziemi, nosi w sobie zalążek życia wiecznego, gdyż Eucharystia jest sakramentem życia w Bogu.

/św. Jan Paweł II/

Przynieść owoce

Jak życiodajne soki, które dostarcza winny krzew pozwalają gałązkom owocować, tak życiodajna moc Jezusa czyni owocnym nasze życie. 

Nie musimy się martwić o owocowanie, bo i tak sami o własnych siłach nic dobrego, owocnego nie możemy uczynić – naszym zmartwieniem jest to, by nie odejść od Jezusa, by być zawsze z Nim w łączności, a przez to czerpać od niego życie. Bo to On jest dla nas Źródłem Życia. 

Po to dał nam konfesjonał, byśmy do Niego powracali – po to gromadzi nas przy swoim stole, by nam wciąż powtarzać: bierzcie i jedzcie… To wszystko dla nas – nie dla Niego. To wszystko po to, byśmy owocami naszego życia byli bogaci i piękni – bo przecież zdążamy do domu Jego Ojca, gdzie także dla nas przygotował miejsce – byśmy byli Jego radością i by radość nasza była pełna. 

Uległość

 W czynach okazujcie Bogu świętą uległość i czystą miłość, a tych zaś nigdy nie potwierdza się tak doskonale, jak pośród przeciwności i udręk.

Kochać Boga w słodyczy potrafiłyby nawet dzieci; znakiem naszej czułej wierności Bogu jest to, że Go kochamy w goryczy.

/św. o. Pio/

Wzburzenie

 Miejmy się dobrze na baczności, żeby nigdy nie wzburzyło nas jakieś nieprzyjemne zdarzenie, jako że zawsze łączy się to z niedoskonałością, która ma swe źródło w egoizmie i miłości własnej.

Co więcej: gdy nasze serce jest niespokojne, wtedy częstsze i bardziej bezpośrednie są ataki nieprzyjaciela, który wykorzystuje naturalną słabość, utrudniającą nam postęp na prostej ścieżce cnoty.

/św. o. Pio/

Przebaczyć

Lepsze jest męczeństwo miłości niż męka nienawiści.

Wysiłek życia codziennego na tym polega, aby czerpać z nieogarnionej miłości Boga i ratować nią wszystkie zagrożone pozycje, w które wdziera się niechęć, uraz, opór wewnętrzny, sąd ujemny, antypatia itd.

/bł. Stefan kardynał Wyszyński/

Upomnienie z miłości

 Jezus, dając przykazanie nowe, przykazanie swoje, jak sam podkreślił, powiedział do apostołów, by bliźniego kochali nie tylko jak siebie, lecz jak On, Jezus, go umiłował, tak jak On go miłuje po wszystkie czasy...

Ach! Panie, wiem, że nie wymagasz niczego niemożliwego, znasz lepiej ode mnie moją słabość, niedoskonałość, wiesz dobrze, że nigdy nie potrafiłabym kochać tak jak Ty gdybyś Ty sam, mój Jezu, nie kochał ich również we mnie. Ty sam chcesz kochać we mnie tych wszystkich, których przykazujesz mi kochać.

/św. Teresa od Dz.J./

Niech się zaprze samego siebie

 Jeżeli się wyrzekasz - to tylko z miłości. Jeżeli się poświęcasz - to tylko dla dobra drugiego człowieka lub Bożej sprawy. 

Jeżeli skazujesz coś w sobie na obumarcie - to tylko po to, by tym bardziej żyć w Chrystusie.

Śmierć staje się wartością tylko w obliczu zmartwychwstania.

/Michel Quoist/

Skała

Z naszym człowieczeństwem jest jak z bryłą marmuru. Na poczatku swojej drogi jesteśmy taką nieokreśloną bryłą. A Bóg jest tym artystą, rzeźbiarzem, który wykuwa z tej bryły piękną figurę. 

Łatwo możemy to sobie wyobrazić, że dla powstania figury od kamienia musi odpaść bardzo wiele kawałków, także tych dużych których szkoda.  

Człowiek patrząc na to wykuwanie bardzo często się buntuje przeciwko woli artysty, który wie co robi i śmiało uderza w dłuto. 

 

Prośba

 Uczyń mnie, Panie, Boże mój, posłusznym bez oporu, ubogim bez przygnębienia, czystym bez zepsucia, cierpliwym bez szemrania, pokornym bez udawania, wesołym bez roztrzepania, poważnym bez przytłaczania, ruchliwym bez lekkomyślnosci, bojącym się Ciebie bez zwątpienia, szczerym bez dwoistości, czyniącym dobrze bez zarozumiałości, wpływającym na poprawę bliźniego bez wywyższania siebie, budującym go słowem i przykładem bez obłudy.

/św. Tomasz z Akwinu/

Dasz radę

Człowiek nieraz myśli sobie: Nie dam rady, nie podołam… Sam na pewno nie. Ale jeśli spróbujesz z Jezusem realizować swoją misję na ziemi, misję bycia ojcem, matką, spełniając się w konkretnym zawodzie, w momentach, w których brakuje sił; jeśli szukał będziesz tych sił w więzi i relacji z Bogiem, to będziesz mógł tak jak Jezus kroczyć po „tafli jeziora” twojego życia i żadne fale uderzające w twoją „łódź” nie będą dla ciebie straszne ani przerażające.

 Trudna i wymagająca codzienność nie przestanie stawiać wymagań, ale o wiele łatwiej będzie im sprostać. Wystarczy zawierzyć swoje życie Jezusowi, budując krok po kroku przyjaźń z Nim. Wystarczy zatrzymać się i starać się rozpoznać delikatne niczym szmer łagodnego powiewu (por. 1 Krl 19, 12) działanie Boga w naszym życiu.

 

Nakarmić

 „Powinniśmy być jak chleb, który dla wszystkich leży na stole, z którego każdy może kęs sobie ukroić, nakarmić się, jeżeli jest głodny”.

/św. Brat Albert/

Bóg każdego powołuje do rozdawania miłości. Każdy z nas, tak jak Jezus rozmnożył chleb, musi dla swoich bliskich rozmnożyć dobre uczynki i gesty miłości.

Modlitwa Salomona

Prosił o serce mądre i roztropne.  Jest to modlitwa na wszystkie czasy i na każde ludzkie życie. Modlitwa o serce mądre i roztropne, żeby człowiek znał wartość rzeczy, żeby nie płacił nigdy ewangeliczną perłą, ewangelicznym skarbem za jakiekolwiek wartości czasowe, za wartości cząstkowe, za to, co jest tylko złudzeniem, a zwłaszcza za to, co niesie w sobie cudzą krzywdę i cierpienie.

Dlatego każdy z nas winien często powtarzać Salomonową prośbę: Panie, daj mi serce mądre i roztropne.

/Sł.Boży bp Jan Pietraszko/

Pszenica i chwast

 Łany się srebrem rozciągały

od ziemi krańców do mórz brzegów,
wichry się w kłosy wczesywały,
jak w grzywy końskie w pełnym biegu.

Nocami łany księżycowe
spijały srebro z gwiazdek jasnych,
na pole wyszedł wrogi człowiek
i. . . między zboże posiał chwasty!

Rankiem zalękli się rolnicy,
gdy zobaczyli, co się stało,
że kąkol rośnie wśród pszenicy
wyjaławiając glebę całą.

Słudzy pytali gospodarza:
— Chcesz, byśmy poszli i zebrali
pszenicę? Ona teraz słaba…
Chcesz, byśmy z pola chwast wyrwali?

A Pan im odrzekł: — Nie czas jeszcze!
Niech rośnie wszystko aż do żniwa,
niech wichry wyją, płaczą deszcze,
niech kąkol w zbożu się ukrywa.

Dziś jeszcze chwastu żąć nie mogę,
aby nie zniszczyć dobrych zbiorów…
Lecz kiedyś kąkol wrzucę w ogień,
już nie podniesie się z popiołu!

Nasz świat jest właśnie taką rolą,
wróg-diabeł chwastem ją kaleczy,
ludzie to kłosy z wolną wolą,
które zasiewał Syn Człowieczy.

Nadejdą ostateczne lata,
przylecą żeńcy-aniołowie
powiążą w snopki chwasty świata
i grzeszny kąkol strawi ogień.
………………………….
………………………….
Kłosem jest każdy żywy człowiek!
Anioły już godziny liczą…
Musisz swym życiem dać odpowiedź:
kąkolem byłeś… czy pszenicą

/Lusia Ogińska/

Cierpliwość

 Niecierpliwość to cecha wspólna wszystkim ludziom niezależnie od epoki historycznej. Nam zniecierpliwionym Izajasz przypomina, że choć na spełnienie się Bożych obietnic trzeba sporo czekać, to jednak spełnią się one, bo Słowo Boga jest skuteczne.

Cierpliwości! Słowo, które wychodzi z ust Boga, nie wraca do Niego bezowocne.

Odkupiciel wlewa w serca cierpliwość i łaskę postrzegania spraw Jego oczyma. Rozszerza horyzont i pokazuje, że wszystko jest w Jego ręku, poddane Jego siewowi i mocy.

Pragnie zapewnić o swej miłości i pokazać, że już niedługo to ziarno zasiane przez Niego osobiście, wyda owoc.

Cichość

Czym jest cichość? Według św. Tomasza z Akwinu, cichość, czyli łagodność, to cnota, która mieszka tylko w duszy prawdziwie szlachetnej. Ten, co ją posiada, wyższy jest ponad wszelkie zniewagi i obelgi, i w tej samej chwili, nawet gdy bywa znieważany, jest całkiem spokojny; nigdy nie traci pogody i spokoju duszy.

Iść za Nim

 Gdy dostajesz krzyż na ramiona, masz wrażenie, jakby świat wokół się walił.

Wszystko widzisz w czarnych kolorach pesymizmu. Wykorzystaj tę chwilę zniechęcenia, czas, kiedy jak nigdy dotąd czujesz potrzebę, by zwrócić się do kogoś o pomoc, i skieruj się tylko ku Bogu.

O mój Jezu, udziel nam choć trochę świętej pokory, miłości miłosiernej, łagodności, miłości do poświęcenia, tak byśmy mogli iść za Tobą z krzyżem na  ramionach, kochając Cię prawdziwie.

/sł. Boży ks. Dolindo Ruotolo/

Łagodność

 Łagodność trzeba ćwiczyć w chwilach, kiedy najbardziej drgają nam nerwy, kiedy najbardziej daje się we znaki nasza nieszczęsna ludzka natura, kiedy krew aż buzuje w żyłach. 

Łagodność jest zawsze owocem pokory.

Jeśli będziemy uważać się za tego, kim jesteśmy, a więc za marne istoty, wtedy wszelkie obelgi przyjmiemy jako zasłużone. Nawet kiedy będą one niesprawiedliwe! .

Ktoś wyzywa nas na przykład od kłamców - jeśli w danej chwili nie powiedziałeś kłamstwa, ileż innych padło z twoich ust?

Dobry Jezus milczał w czasie Męki. Przez swoją nnieskończoną miłość.  Milczał, gdyż biorąc na siebie nasze grzechy, czuł, że zasługują na policzkowanie, plucie, bicie, ciernie i na Krzyż! Oto przykład dla nas!

/sł. Boży ks. DolindoRuotolo/